The session convention 2012 - 14 & 15 januari, cheltenham, uk

Nog even een korte reactie (ik hoop het verslag vandaag af te kunnen maken): het belangrijke verschil tussen losse lezingen en die op een congres is de tijdsduur; vaak is dit op een congres maar een uur. Dat houdt in de praktijk in dat iemand minder diep op de materie in kan gaan (Michael) of hij minder routines presenteert (Wayne). Aan de andere kant heb je, zeker op The Session, een heel weekend gelegenheid om een onderwerp diepgaand, één-op-één te bespreken of nog even wat hulp te vragen bij die false shuffle die werd uitgelegd.
De tijd tussen die twee (of meer) momenten geeft mij als persoon de kans om een techniek te proberen en achter knelpunten te komen, of theorie te laten bezinken om nieuwe vragen te formuleren om mezelf te stellen. Die luxe heb je bij een lezing niet; na afloop van de avond scheiden ieders wegen zich weer.

Daarmee wil ik natuurlijk niet zeggen dat losse lezingen niet de moeite of het geld waard zijn, integendeel zelfs. Ik probeer beide op hun eigen waarde te schatten om er zo effectief mogelijk gebruik van te kunnen maken.

Dat wil ik best doen, maar waar stuur ik dat heen? Ik wacht nog op publicatie van mijn verslag van Magic in Close-up 2011, die komt als het goed is terecht in nummer 1 van dit jaar.

The Session Convention 2012 – Cheltenham, Verenigd Koninkrijk

Vrijdag 13 januari

Hoewel het congres pas op zaterdagochtend zou beginnen, kwamen de artiesten en een groot deel van de bezoekers vanaf vrijdagmiddag langzaamaan binnendruppelen. Bezoekers vanaf de andere kant van de oceaan gingen een dutje doen, maar veen Britten doken al snel de bar in voor een biertje en een session.

Voor wie het niet weet: een session is een gezellig samenzijn van een aantal goochelaars waarbij er over en weer materiaal wordt getoond. Soms met uitleg, soms ook niet; dit is aan ieder om voor zichzelf te bepalen. The Session Convention ontleent haar naam hieraan; in het programma is veel lege tijd ingeruimd, en men wordt aangemoedigd deze te spenderen aan sociaal samenzijn, oftewel sessions.
Het is niet ongebruikelijk om mensen als Michael Vincent of John Carey dan enthousiast te zien kletsen, goochelen en filosoferen. Michael deed dit vorig jaar al als bezoeker, dit jaar ook als artiest; John is al jaren kind aan huis.

Het komt niet vaak voor dat je om je heen kijkt en de crème de la crème van de goochelwereld om je heen ziet: Chris Kenner, Joshua Jay, Alex Pandrea, Kainoa Harbottle, John Archer, Benjamin Earl, Andi Gladwin, Michael Vincent. Op zaterdag zouden Eric Jones en de beruchte Ray Kosby nog verschijnen. Die laatste is sinds zijn boeking als artiest in 2009 al twee keer teruggekomen.

’s Avonds verscheen Dani DaOrtiz plots in de lobby, opgefrist en in performance modus. Hij zocht een geschikt hoekje met publiek, en al snel was ik vanaf de voorste rij getuige hoe hij iedereen verbaasde met schijnbaar onmogelijke kaarteffecten, gepresenteerd met een zeer ontwapenende persoonlijkheid. Ik vroeg hem nog of ik wat mocht filmen. Nee, liever niet, want hij “was aan het oefenen.” Nou, er zijn weinig goochelaars die zo goed ‘oefenen’.

Zaterdag 14 januari

Vanaf 10 uur, dus eigenlijk direct na het ontbijt, konden we onszelf aanmelden als bezoeker. Elke bezoeker en artiest ontving een gedrukte naambadge, met – heel handig – op de achterzijde het programma voor het hele weekend. De badge was voorzien van zowel een speld als een clip, om hem makkelijk op wat voor kleding dan ook te bevestigen.

Om 11:30 uur begon dan Saturday Session 1. Het programma zou dit jaar een mix zijn van een aantal lezingen, en Sessionblokken die opgebouwd waren uit elk 3 of 4 kortere presentaties. Dit konden performances zijn, een uitleg van een enkele truc of techniek, of een presentatie over een bepaald onderwerp.
In Saturday Session 1 zagen we nieuwkomer Vinny DePonto met een performance in de stijl van een carney, een ouderwetse kermisklant; Wayne Houchin met een mooie versie van Needle Swallowing; Michael Vincent met een presentatie over Slydini en diens invloed op hem; Justin Flom vertoonde zijn nieuwe effect Card Artistry. Dit laatste was een nieuwe release van Vanishing Inc en vond direct gretig aftrek.

Dit blokje was om 12:45 uur afgelopen, en pas om 14:00 uur zou de volgende lezing beginnen. Genoeg tijd dus voor een drankje, en bijkletsen met oude en nieuwe vrienden. Het sociale element van The Session is voor velen reden genoeg om terug te blijven komen. Ik ben zelf ook blij te kunnen zeggen dat ik een groot aantal van hen als vrienden beschouw, en vice versa. Men kan elkaar een heel jaar niet zien, en toch is het na enkele ogenblikken weer als vanouds. Daar ligt de kracht.

Om 14:00 uur nam coin god Kainoa Harbottle (“spreek uit als Kai van ‘kajak’, en noa als van die man met de grote kajak”) ons mee in zijn vingervlugge wereld van edge grip, met een aantal mooie routines voor één of meer munten; verdwijningen, verschijningen, penetraties en transportaties. Hij opende met een versie van het kaarteffect Triumph, om “de kaartgoochelaars de rest van het uur iets te doen te geven.”
Lezingen zijn op The Session, net als op veel andere congressen, slechts een uur lang. Dat heeft voor- en nadelen, maar artiesten zijn hier nooit te beroerd om later in de bar nog eens iets met je door te nemen, en geven dat ook veelvuldig aan.

Na weer een uur pauze trad om 16:00 uur Wayne Houchin ten tonele. Hij gaf een lezing over zijn eigen materiaal, waaronder Thread (ingeslikte draad uit oogkas), Sinful (gesigneerde munt in blikje frisdrank) en zijn nieuwe Counterfeit Hollingworth, een versie van de gesigneerde T&R card. Zijn performance was sterk, maar ik was al bekend met zijn materiaal en vond dus weinig nieuws.

Tussendoor nam ik deel aan een optionele muntenworkshop. Voor slechts 15 pond namen Eric Jones en Kainoa Harbottle anderhalf uur lang samen een aantal onderwerpen door, aangedragen door de deelnemers. De revue passeerden onder andere retention vanishes, handwashings, en een mooi alternatief voor de muscle pass.

Het volgende evenement was The Session Live. Dit blokje van onbekende inhoud werd gedraaid in drie series, voor kleinere groepen. Al snel was duidelijk waar het om ging; na een opening door Justin Flom blies Dani DaOrtiz de zaal meerdere malen moeiteloos plat. Dit was waar hij voor had geoefend, en hoewel ik het materiaal al had gezien, was ik niet minder onder de indruk. Ik vond het nu vooral mooi om ook andermans reacties te bekijken, en voelde mij enigszins gerustgesteld toen ook zij ogen als schoteltjes hadden.

In het laatste blok van de dag, de zogenaamde Late Night Session, waren we vanaf 22:45 uur getuige van een performance door organisator Andi Gladwin met een Rubik’s kubus; Christian Engblom demonstreerde zijn nieuwe device voor deck switches; John Archer gaf zijn mening over hoe comedy en goochelen gecombineerd zouden moeten worden. Een sterke en interessante presentatie, maar niet de beste voor het late uur, waar iets luchtigers misschien beter zou hebben gepast.

Tot in de late uurtjes werd er op, om en aan de bar en ver daarbuiten gepraat, gedronken en gegoocheld.

Zondag 15 januari

Op zondagochtend troffen we net voor het ontbijt enkele diehards aan, die in de lobby aan het bijkwamen waren van hun nachtelijke avonturen in de lokale feesttent. Ze besloten dat, toen de boel daar om 7:00 sloot, het slimmer was om in één keer door te gaan. Het was inmiddels bijna 9:30 uur, maar goed.

Op zondag zouden ook dealers de hele dag aanwezig zijn. Behalve Vanishing Inc, die ook op zaterdag al waar verkochten, hadden net als eerdere jaren Full 52, Mark Elsdon, World Magic Shop, Big Blind Media en CardShark een eigen stand.
De focus heeft op The Session nooit op dealers gelegen, maar dat betekent niet dat ze er geen plaats hebben. Naar ik begreep hebben ze ook goede zaken gedaan, wat waarschijnlijk verklaart waarom ze elk jaar terug willen komen.

Michael Vincent presenteerde om 10:30 uur zijn lezing The Craft of Magic: a Transformational Conversation. Deze gaf hij in februari 2011 al tijdens het Nieuwjaarstreffen van de Magische Kring Haaglanden. Het was natuurlijk een iets ingekorte versie, maar dat maakte hem niet minder interessant.

Andi Gladwin opende om 13:00 uur Sunday Session 1 met 5 basis marketing tips. Kainoa Harbottle vertoonde in zijn performance een mooie muntenroutine en een eigen versie van de inmiddels overbekende Ninja Rings, met een aantal nieuwe twists die ik nog niet eerder heb gezien. Mark Elsdon gaf in een zeer rake presentatie zijn mening over goochelaars die weigeren boeken te lezen, en een stap-voor-stap handleiding hóe een goochelboek te lezen. Vooral het eerste deel werd goed ontvangen; wie al boeken leest heeft hier eigenlijk geen instructie voor nodig.
Alex Pandrea sloot af met een aantal zeer geraffineerde versies van de pass, ookwel shift, geroutineerd in een korte en gestroomlijnde Ambitious Card.

In Sunday Session 2 om 15:00 uur vertoonde Joshua Jay een oddback versie van Triumph; de speciaal gedrukte kaart hiervoor kregen alle bezoekers cadeau. Eric Richardson bracht ons een in-the-hands Haunted Deck. Hij liep snel door deze routine, Momentum, heen, maar de download video van 55 minuten is, jawel, gratis beschikbaar gesteld voor bezoekers. Dat was cadeautje nummer 2. Eric is tevens gefascineerd door werk over memorized decks, en vertoonde een story deck routine direct vanuit Aronson Stack.
Liam Montier vertoonde zijn eigen packet trick Montinator 5.0, waarin alle kaarten voor en achter lijken te veranderen. Eric Jones bracht ons, ondanks een flinke kater, een paar van zijn kenmerkende routines, en Piff the Magic Dragon (alias John Van Der Put) vertoonde een nieuwe act, doorspekt met zijn typische humor.

Met het einde van het weekend in zicht kon dat enkel betekenen dat het beste nog moest komen. Om 16:45 uur sprak Dani DaOrtiz voor een bomvolle zaal over zijn materiaal, psychologie, attitude en lichaamstaal; alles geïllustreerd met voorbeelden. Met een lezing van een uur, en de opmerking dat zijn lezingen normaal 6 uur duren, geloof ik best dat we slechts het topje van de ijsberg hebben gehoord/gezien. Enkelen verlieten vóór de uitleg de zaal, om hun eigen verwondering van de avond ervoor in stand te houden.

Na een dinerpauze brak om 19:30 uur het laatste programma element aan: een lezing/presentatie van en interview met Chris Kenner.
Sinds vorig jaar reikt The Session een Lifetime Achievement Award uit aan een goochelaar van wie zij vinden dat die ervoor in aanmerking komt. Vorig jaar was deze voor David Berglas, een levende legende bekend van zijn Berglas Effect, maar tevens de oprichter van de non-profit Foundation for Promoting the Art of Magic, welke op meerdere fronten goochelende jeugd steunt en sponsort.
Chris Kenner is – behalve al 21 jaar uitvoerend producent voor David Copperfield, CEO van Theory11, schepper van een nieuwe manier van performance en van de moderne flourishing stijl door zijn Sybil Cut – een voorvechter van en voor de goochelende jeugd, en maakt dit op meerdere manieren tastbaar. Om deze reden werd hij, ondanks zijn relatief jonge leeftijd, beloond met The Session Lifetime Achievement Award 2012.

Chris presenteerde zijn mening over een aantal facetten van de hedendaagse goochelwereld; de gevolgen van internet, flourishes versus magie, Criss Angel, de jeugd, hoe jezelf (niet) te filmen, en meer. Tevens vertelde hij een paar leuke anekdotes, en vertoonde hij enkele routines uit zijn stand-up repertoire. Voor wie Chris Kenner als Strippersmurf wil zien: zoek naar de foto’s.
Het geheel werd afgesloten met een video-eerbetoon. Homer Liwag – die het hele weekend aanwezig was maar op zijn hotelkamer de montage moest afronden – had een aantal vrienden van Chris geïnterviewd. Uiteraard Copperfield zelf (“You’re fired!”), maar ook Jeff McBride, John Lovick, Michael Weber, Mac King, Jonathan Bayme, en Copperfields creatieve team Blake Voigt, Dan White, Patrick Kun en Calen Morelli.

Als cadeau nummer 3 kregen alle bezoekers een door Homer Liwag speciaal ontworpen poster mee, die Chris natuurlijk maar al te graag signeerde.

Het was nog lang onrustig in Cheltenham…

Maandag 16 januari
Geen congresdag meer, maar in de intieme sfeer van The Session is het des te prettiger om op maandagmorgen nog een aantal mensen, vermoeid maar geïnspireerd, gedag te kunnen zeggen. Met nieuwe vrienden en contacten, een hoofd vol ideeën en een hart vol passie laten we het hotel achter ons, en begeven we ons op weg naar huis.

Tot slot nog wat videobeelden, maar niet van mijn eigen hand.

Vanishing Inc presenteert Justin Flom's Card Artistry.



De mannen van Big Blind Media bespreken in hun BBM TV het weekend. Fake Paul Gordon komt langs; dat verhaal is te lang om hier uit te leggen, maar dat wil ik best 1-op-1 eens doen als je me tegenkomt.



Ook Dave Forrest bespreekt in zijn eigen Full 52 TV het weekend. We zien Alex Pandrea, , Alan Rorrison, Homer Liwag, Mark Elsdon en John Carey. Volgende week deel 2, met nog meer grote namen!

Inmiddels staat ook Homer's tribute online.
http://t.co/BR8RQwLo

Zo, knappe kerel!

Dit was het moment op vrijdagavond waar ik over schreef; Dani was aan het 'oefenen'. Zijn set was veel langer dan wat je hier zit, en dit was ook niet het einde. Het mooie is dat er in dit groepje een aantal van de meest belezen kaartgoochelaars aanwezig waren, maar íedereen kon aan het eind zijn onderkaak oprapen.
Als iemand, ook Dani, dus het verzoek deed aan een ander om iets te laten zien, werd er beleefd geweigerd: "DIE performance ga ik echt niet volgen!"

Andi Gladwin @WhoIsAndi

The hotel contract has been signed. The Session will return to the Thistle in Cheltenham on 12th and 13th Jan 2013. Pass it on!